Erotapokriseis I

EN:

Hello, my dear readers, After moving from Medium to here, I thought — and worried — that I might lose some of you. But seeing your emails made me so happy, and honestly, a little emotional. I’ve responded to all of them, but I thought I’d answer a few of your questions here as well, continuing our tradition of erotapokriseis! Thank you for always writing to me, reading me carefully, and sometimes asking questions that are much harder than they first appear. It means a lot to me. Cheers!

TR:

Merhaba sevgili okurlarım, Yazılarımı okuduğunuz ve değerli geri bildirimlerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim. Hepsi benim için çok kıymetli.

---

1) Q: In your Pushkin essay you say one must learn Russian to read him fully. Have you?

A: I haven’t started learning Russian yet. But it is one of the things I most want to do. I won’t die without learning it!

---

2) Q: The whole story turns on your grandmother saying “I didn’t expect that from you” and hanging up. That’s brutal. Did it feel like love at the time, or only later? Tokyo

A: Oh no, it may not have come through in the English version. The hazards of thinking in Turkish and writing in limited English. My grandmother was the person who pushed me one step forward all my life. I learned how to push from her. It was said entirely out of love. Growing up, my greatest fear was disappointing her. In that moment I simply knew she was right, and I ran outside. And when she called again three or four hours later, she only asked how the outing had gone. She didn’t even ask whether I was still in the café. She knew that what she had said was an action word for me. :) I always felt deeply loved by her. Even if I had stayed in that café for three days, even if I had committed the most terrible crime in the world, her love for me was unconditional.

---

This question came in Turkish.

3) Q: Bir gününüzü nasıl geçiriyorsunuz?

A: Teşekkür ederim bu soru için. :) Acaba hangi yazımla ilgili soru gelecek diye merak ederken, e-mailinizde İzmir’den bahsetmeniz, ortak tanışlarımız üzerine yazmanızı okumak beni çok mutlu etti.

Filiz bir gününü nasıl geçirir? Şu an master’ımın son yılındayım, hem okuyup hem de çalışıyorum. Günlerim dolu dolu geçiyor. Kendim için yapmak istediğim çoğu şeyi yapamıyorum aslında. Yaz tatili için İzmir’e gitmiştim ama Amerikan vatandaşlık başvurum için geri çağrıldım, tatilim yarıda kesildi; azıcık keyifsizim. Dallas benim için çok sıcak bir yer. Urla’mı ve deniz kenarını bırakıp geldiğim için azıcık mutsuzum.

Onun dışında Dallas’taki Filiz’in bir günü, sabah kalkıp bazen elini yüzünü bile yıkayamadan okula koşmakla geçiyor. Lisans eğitimim dışında bir alanda master yaptığım için de alan değişimi benim için çok kolay değil. Ama elimden geleni yapıyorum. Hafta sonlarım biraz daha güzel geçiyor diyebilirim. Sevdiğim restoranlara gidiyorum. Sevdiğim insanlarla vakit geçiriyorum. Ama hafta içim felaket. :)

---

This question came in Turkish.

4) Q: Büyükanneniz neredeyse her yazınızda beliriyor — Tokyo‘da, can sıkıntısı yazısındaki “boş durma”da, Yaşamaya Değer Mi sorusunun ardında. İlk filozofunuz o muydu?

A: Bir gün anneannem üzerine yazacağım. :) Anneannem en iyi arkadaşımdı! Beni hayatta en inspire eden kişi o. Evet, özgür bir düşünür olmayı ondan öğrendim; tüm duygularımı kabul edebilmeyi, sevdiğim şeylerin peşinden koşabilmeyi, duygusal regülasyonu, merhameti, sevmeyi, koşulsuz sevebilmeyi, çok çalışmayı, yaptığım her işe ruhumu koyabilmeyi. Hepsini ondan öğrendim. Sorunuza cevap: hayır, anneannem ilk filozofum değildi. O sadece hayatı tüm gerçekliğiyle kucaklayan bir insandı. İyi ki vardı. :)

---

5) Q: You wrote “I do not like wasted words, but here I will scatter them freely.” Do you still think the scattering isn’t waste? Beginnings

A: Well, you wrote to me after reading them. So do you think they could be a waste? :) Much love.

---

6) Q: Boş durma came to you almost as a curse in In Defense of Boredom. Do you really want to be free of it, or would you not be you without it?

A: I don’t like wasting my time, but it’s true that it really has become a curse. Sometimes I struggle with it, I’ll admit. I have almost no tolerance for sitting idle. I feel as if I’m losing something. I think I took the context my grandmother taught me a little too far, and combined with my own character, it truly turned into a curse. I’m trying to cope with it. But I can’t say I get much pleasure out of the idle time I do spend!

---